مذاکره؛ میدان نبرد است نه نشانه صلح

بازدیدها: 1

کارشناس مسایل سیاسی گفت: مذاکره در گفتمان انقلاب، ابزاری برای مدیریت تقابل است نه پایان آن. حفظ اصول و آرمان‌ها، مرز قاطع میان مذاکره و سازش محسوب می‌شود.

ناصر سوادی‌پور، در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع‌رسانی صدای دشت آزادگان، در پاسخ به دغدغه مردم درباره تفاوت مذاکره و سازش و نسبت آن با تقابل، اظهار کرد: برای فهم دقیق این موضوع، باید از حواشی فاصله گرفت و به منطق و ارکان اصلی مذاکره در نگاه کلان کشور توجه کرد.

وی در تبیین تفاوت این دو مفهوم افزود: در نگاه جمهوری اسلامی ایران، مذاکره ابزاری برای کاهش تنش و مهار بحران است، اما سازش به معنای عدول از اصول و آرمان‌هاست که به هیچ عنوان در این دستگاه فکری پذیرفته نیست.

این کارشناس مسایل سیاسی با تأکید بر اینکه «مذاکره میدان نبرد است نه نشانه صلح»، بیان کرد: در فرهنگ سلطه‌گرانه آمریکا، مذاکره نه پایان جنگ، بلکه ابزاری برای تحقق اهدافی است که از مسیر نظامی و جنگ سخت به دست نیامده است.

سوادی‌پور تصریح کرد: نسبت میان دیپلماسی و مقاومت در گفتمان انقلاب، نسبت مکمل است؛ به این معنا که دیپلماسی در چارچوب حفظ اقتدار و مقاومت معنا می‌یابد، نه در تقابل با آن.

وی با اشاره به مرزهای مذاکره خاطرنشان کرد: آمریکا مذاکره را نه بر سر نقاط مشترک، بلکه با هدف کشاندن مولفه‌های قدرت ایران—از جمله توان موشکی و ظرفیت هسته‌ای—به میز گفت‌وگو دنبال می‌کند که این رویکرد، مرز عبورناپذیر ماست.

این کارشناس سیاسی در پایان تأکید کرد: تا زمانی که رویکرد آمریکا مبتنی بر فشار و تلاش برای تضعیف مولفه‌های قدرت است، دستیابی به نتیجه در مذاکرات دشوار بوده و این مسیر صرفاً ادامه تقابل در شکلی دیگر باقی خواهد ماند.

انتهای خبر/

#خمینی_جوان