طوفانِ وفاداری در بین‌الحرمین؛ وداع تاریخی با پیشوای مقاومت

بازدیدها: 0

ساعت‌ها پیش از آنکه خورشید در افقِ کربلا به زردی گراید، گویی زمان در قلبِ تپنده عراق متوقف شده بود. امروز کربلای معلی شاهدِ واقعه‌ای بود که تنها در کتاب‌های تاریخ، آن هم برای چهره‌های قدسی روایت می‌شود؛ سیلِ خروشانی از انسان‌ها که نه برای زیارتِ مرسوم، بلکه برای آخرین وداع با پیکرِ «آیت‌الله‌العظمی سیدعلی حسینی خامنه‌ای» به سوی ضریحِ اباعبدالله(ع) جاری شده بودند.

اینجا دیگر خیابان نبود؛ میدانِ نبردی از عواطف بود. هر قدم که پیکرِ مطهر بر دوشِ مردم پیش می‌رفت، موجِ جمعیت، گویی در تلاطمِ دریایی بی‌ساحل، راه را بر حرکت می‌بست. پیر و جوان، عرب و عجم، زیرِ پرچم‌های یکرنگِ «مقاومت»، پیوندی را به تصویر کشیدند که مرزهای سیاسی را به بازی گرفته بود. تصاویری که از این وداعِ باشکوه مخابره شد، فراتر از یک «مراسمِ تشییع» بود؛ این «بیعتی دوباره» بود با آرمان‌های مردی که در تمامِ سال‌های سرد و سخت، قطب‌نمای حرکتِ امت اسلامی در برابر ظلمِ جهانی بود.

در حالی که آفتابِ سوزانِ عراق بر سرِ زایران می‌تابید، هیچ‌کس از جای خود نجنبید. ناله‌ها و نوحه‌هایی که از گوشه و کنارِ بین‌الحرمین به گوش می‌رسید، حکایت از داغی سنگین داشت؛ داغِ رهبری که نه فقط در تهران، که در قلبِ نجف، بیروت، غزه و دمشق نیز خانه‌ای داشت. مردمِ عراق امروز با حضورِ میلیونی خود، این پیامِ صریح را به تاریخ مخابره کردند که «رهبرِ شهید»، متعلق به یک جغرافیایِ محدود نبود؛ او معمارِ امنیت و عزتِ ملتی بود که زیر سایه‌ی درایتِ او، قامتِ مقاومت راست نگه داشتند.

آنچه امروز در پهنه‌ی کربلا گذشت، یک رخدادِ گذرا نبود، بلکه ثبتِ یک حقیقتِ تاریخی در حافظه‌ی بلندمدتِ خاورمیانه است. صحنه‌هایی که در آن، جمعیت چنان فشرده بود که گویی شهر برای پذیرایی از این میهمانِ ابدی، نفس در سینه حبس کرده بود. این حضورِ خودجوش و حماسی، به روشنی نشان داد که پیوندِ میانِ رهبرِ شهیدِ انقلاب با مردمِ منطقه، پیوندی از جنسِ گوشت و خون نیست، بلکه پیوندی است که در ریشه‌های عقیدتی و سیاسیِ جریانِ مقاومت تنیده شده است.

امروز کربلا، داغدارِ کسی بود که همواره در مسیرِ وحدتِ مسلمانان گام برداشت و جان‌مایه کلامش، ایستادگی در برابرِ مستکبران بود. وداعِ دیروز، نه پایانِ یک راه، که آغازِ فصلی نو در بازخوانیِ عظمتِ معنویِ شخصیتی است که نامش، لرزه بر اندامِ دشمنان و مایه آرامشِ قلبِ دوستان بود.